Ik heb al een boek

8 april 2020

Ik heb al een boek, bedacht ik - tijdelijk archivaris bij het Bijbels Museum - me vele keren als ik langs het kastje met weggeefboeken liep dat in de tentoonstellingsruimte staat. Toch, in de periode rond kerst realiseerde ik me dat ik zó’n boek misschien toch net niet thuis had. Een boek met verhalen over hoop en liefde waar ik ooit - later - inspiratie uit zou kunnen putten, wanneer nodig.

Vlak na het zo liefdevol afgesloten archiefproject kwam een virus onder ons en werd het stiller om mij heen. Ons consumptieve gedrag ten aanzien van dieren, naar het schijnt, brengt ons uit ons normale doen. Maar wat is normaal? Dat het in mijn dorp Zandvoort al druk had moeten zijn in de aanloop naar de autoraces was plotsklaps het oude normaal. Zo ook de burn-out waar velen op afstevenen. Ieder houdt nu,  even zolang als nodig is, de adem in. Behalve de nieuwsmedia en allen die voor anderen zorgen, die komen woorden of bedden tekort.  

Mijn agenda verstomde recent voor het eerst in mijn leven en ik verstil er onwennig mee samen. Mijn dagelijkse routines, mijn vrijwillige bijdragen hier en daar nemen ‘al langer dan een vakantieperiode’ af. Nieuwe termen in mijn 63-jarig leven zoals ‘lock down’ of ‘social distancing’ klinken onwerkelijk, ik ontwaak in een vreemde wereld. Onderwijl dat ik en velen op onze wereld zich isoleren vaart de planeet hier wel bij, realiseer ik mij: geen vliegtuigstrepen in de lucht, ik zie de lente als vanouds groeien en bloeien in mijn tuin. Eksters vliegen af en aan met soms veel te lange takjes die belachelijk uit de hoge coniferen steken. Kraaien nestelen zich luidruchtig onder de zonnepanelen op het dak.

Ook ík voel meer blauwe lucht, zie meer groene ruimte. Dat geeft mij rust en rust brengt mij bezinning en inspiratie. Ik twijfel aan de waarheden in mijn boekenkast…, de wereld was al een spannend boek maar deze bladzijde kende ik nog niet. Structuur in mijn bladmuziek nodigt me uit om te improviseren. Mijn olieverf komt uit de kast, in al haar uitbundige kleuren, maar wil ik die wereld die ik normaal vond schilderen? Liever géén wereld in deze verwarde periode, ik kies voor een geordende kleurenpracht. Als ware het een zachte warme quilt die ik me van Oma herinner. Oma had ook een boek, herinner ik me, een prachtig geïllustreerd testament vol wonderlijke belevenissen. Mijn spiritualiteit en mijn geloof in al wat leeft laten zich niet uitstellen of annuleren, realiseer ik mij. Ga ik na deze crisis zo snel mogelijk terug naar wat ik normaal vond of ben ik een ‘nieuw normaal’ aan het ontdekken. Misschien de rest van de bevolking met mij want ook zij die zich onkwetsbaar achtten blijken kwetsbaar. Macht blijkt nog geen kracht te zijn, zie ik aan vele ‘zelf-verkozen’ presidenten op aarde.  Omgaan met deze verwarrende tijd maak iets los, ik voel de kracht in mezelf.

Ik denk aan een uitspraak van Victor Hugo: ‘niets is krachtiger dan een idee waarvoor de tijd rijp is’. Beter zorgen voor de minderbedeelde mensen en voor dieren, minder reizen en het leefklimaat zorgvuldiger koesteren. Elke keuze die ik maak kan op zijn minst een aanzet tot verandering betekenen. Van de reis die ik boek tot de keuze van het boek waarmee ik reis. Ik voel, terwijl ik dit schrijf, een soort van religieus welbevinden in mijn gedachten. Dit kan uit mijn godsdienstig verleden stammen want ik moest elke zondag naar de kerk. Wellicht is mijn religieus welbevinden recent ge-update tijdens mijn 6 maanden ‘verblijf’ in een archief over anderhalve eeuw Bijbels Museum. De strijd die museummensen leverden om hoop en liefde te etaleren maakt veel los in mij. Ik voel dat ik me hierdoor meer openstel voor inspiratie. Ik voel gezondere lucht, er is rust aan de kust zonder dat de kabbelende golven onhoorbaar zijn door toerist en raceauto. Ik pak het meegenomen boek in plaats van de verfkwast. Ik wens dat het zo’n goed boek is dat ik het niet uit wil lezen, eigenlijk nooit uit wil hebben…

Ton van Bedaf, tijdelijk archivaris Bijbels Museum

 

Meld je aan voor de nieuwsbrief